Pershendetje Eva,
e diele paradite nga kjo ane e oqeanit. Nxehte dhe ketu, por pa zagushi, me nje diell lbyres, e fat qe eshte keshtu pasi eshte 4 korrik, festa kombetare, e njerezit jane te gjithe jashte duke bere BBQ apo shetitje te ndryshme. Do ishte mekat qe moti te prishte deshiren e njerezve per te festuar…
Rasti e deshi te gjendem para kompjuterit tek me shkruaje, ndaj – meqe kohen nuk e kam ne dore por eshte ajo qe tiranizon mua – po te pergjigjem menjehere, ndryshe rrezikoj mos te pergjigjem dot. Eshte nje vere e ngjeshur, tejet e ngjeshur me pune e udhetime. Premtimi qe ta axhornoja blogun rregullisht mbetet nje qellim i mire por i deshtuar. Kane fituar valixhet mbi gjithçka; biletat e avioneve mbi gjithçka; dhomat e hoteleve, moteleve mbi çdo qellim timin te mire ndaj blogut.
Po shuaj kureshtjen tende ndaj publikimit te ardhshem, duke te falenderuar perzemersisht per interesin dhe per padurimin.
“Una piccola guerra perfetta” rrefen per 78 ditet e bombave mbi Kosove e Serbi. Eshte nje roman, por qe u referohet me nje perqasje besnike fakteve reale – ose me sakte, me aq besnikeri sa autorja e ka pare te arsyeshme. Nuk eshte nje kronike gazetareske, por letrare. Pra ne librin tim te nente i kthehem formules qe pata perdorur ne librin e katert. “Una piccola guerra perfetta” eshte nje non-fictional novel.
Shkova ne Kosove per here te pare pese muaj pas luftes. U ktheva atje perseri e perseri per te “karfosur” faktet me deshmite e miqve ne Kosove, me rrefimet e njerezve te shumte qe me shume bujari me besuan hollesite e jeteve te tyre gjate asaj lufte. Dosjet, ne shtepi ishin te rradhitura sipas diteve… Jane ende ketu, ende te radhitura, jane ato lloj dosjesh qe autori kurre nuk gris e asgjeson pas mbarimit te punes. Ho amato moltissimo scrivere questo libro. Profondamente.
Prita deri sa mes meje dhe asaj lufte te krijohej nje largesi e shendetshme (e domosdoshme) per te shkruar diçka qe te kishte nje barazpeshim letrar, emotiv, analitik.
“Un piccola guerra perfetta” eshte akti im i detyruar ndaj asaj qe Kosova pershkoi per te mberritur aty ku eshte sot. Natyrisht ka shume hollesi te tjera per te rrefyer mbi “the making of the book”, por ky eshte thelbi.
Nje kujtese: ne tetor libri del ne Itali, por nuk dihet ende kur do te dale ne gjuhen shqipe, i perkthyer.
Gjithe te mirat e nje vere te mbare.

Tjetërgjë do kisha dëshiruar të përfshija në këto ndërhyrje të para në Blog. Por rrjedha e ngjarjeve imponohet…

Po marr përsëri penën, në dëm të kohës së paktë dhe punëve të shumta. Dhe po e bëj jo për t’u marrë me veten, por sepse vazhdoj të ushqej ndjenjën e angazhimit ndaj Shqipërisë – e drejta e detyra ime si qytetare kjo, e largqoftë sikur t’ia lejoja njeriu të ma mohonte, apo të heshtja ndaj pavërtetësive e llagapeve të ngjitura pa pikë sinqeriteti, veç me qëllimin për të mbjellë ngatërresë në lexuesin dhe publikun në përgjithësi. Read the rest of this entry »

I nderuar Zoti Kryeministër,
Ju shkruaj nëpërmjet një gazete që ju nuk lexoni, megjithatë disa fjalë ndjej nevojën t’jua them, sepse të premten humori juaj shpërfillës preku njerëz që për mua janë të shtrenjtë: “vajzat e bukura shqiptare”.
Në kohën që kryeministri i vendit tim, Sali Berisha, konfirmonte angazhimin e qeverisë së tij në luftën kundër kontrabandistëve, ju vutë në dukje se “mund të bëjmë një përjashtim për ata që sjellin vajza të bukura.” Read the rest of this entry »

Me një farë druajtjeje po nis këtë blog. Jo ngaqë nuk kam familjarite, në të kundërt – u bënë kohë që e kam një syresh, me kërkesë të njërit prej botuesve të mi italianë: Feltrinelli-t, por sepse mbetet gjithëherë kënaqësi bashkëbisedimi me ata që më lexojnë apo jo; me ata që kanë diçka për të thënë apo jo; me ata që, në vend që të kthejnë kokën e  sytë gjetkë, rreken të kuptojnë, të torturojnë veten e të tjerët me pyetje. Read the rest of this entry »