I nderuar Zoti Kryeministër,
Ju shkruaj nëpërmjet një gazete që ju nuk lexoni, megjithatë disa fjalë ndjej nevojën t’jua them, sepse të premten humori juaj shpërfillës preku njerëz që për mua janë të shtrenjtë: “vajzat e bukura shqiptare”.
Në kohën që kryeministri i vendit tim, Sali Berisha, konfirmonte angazhimin e qeverisë së tij në luftën kundër kontrabandistëve, ju vutë në dukje se “mund të bëjmë një përjashtim për ata që sjellin vajza të bukura.”
Ato “vajza të bukura” unë i kam takuar. Kam takuar me dhjetra syresh, natën dhe ditën, fshehtas tutorëve të tyre, i kam ndjekur nga Garbanjate Milaneze gjer në Siçili. Ato vajza më kanë rrëfyer copa nga jetët e tyre të përçudnuara, të abuzuara, të shkatërruara. “Stelës” padronët e saj i patën gdhendur mbi stomak një fjalë: kurvë. Ishte e bukur, Stela, shumë e bukur, por kish vetëm një “të metë”: e rrëmbyer në Shqipëri dhe e prurë në Itali, kundërshtonte të dilte në trotuar. Pas një muaji përdhunimesh kolektive nga ponçot shqiptarë dhe ortakët e tyre italianë, iu desh të thyhej. Ajo vajzë njohu trotuaret e Piemontes, Lacios, Ligurias e kështu me radhë. Dhe vetëm më pas – tre vjet më vonë – vendosën t’ia skalitnin zanatin mbi lëkurë: thjesht për argëtim, thjesht për tekë.
Asokohe ishte aq e bukur ajo jetë e re, një hyjni. Sot është veç një nga të përhumburit, të shtyrët në cepat e njerëzimit. “Stela” nuk do të dashurojë më kurrë, e askurrë do të bëhet nënë e gjyshe. Fjala “kurvë” mbi bark i ka shuar çdo dritëz shprese dhe besimi tek njeriu, kërdia e klientëve dhe e tutorëve i kanë shkatërruar mitrën.
Mbi “vajzat e bukura” kam shkruar një roman, botuar në Itali me titullin “Sole bruciato”, në gjuhën time ka titullin “Yjet nuk vishen kështu”. Vite më pas, xhirova një dokumentar për televizionin zviceran: u vura në gjurmët e një tjetre vajze të bukur, Brunilda quhej, i ati më qe përgjëruar mes lotësh të hetoja për të. Ishte një baba si shumë baballarë shqiptarë vajzat e të cilëve ishin zhdukur, rrëmbyer, sakatuar dhe varur me kokë poshtë në thertore jashtë përdorimi sepse guxonin të rebeloheshin. Ai burrë ishte baba si ju, z. Kryeministër, vetëm se i pafat. Dhe ende nuk e gëlltit dot faktin që vajzën e ka humbur përgjithmonë, se ndoshta gjendet e fundosur në det ose e ekzekutuar në ndonjë skutë periferie. Ai këmbëngul të shpresojë, ëndërron mrekullinë. Histori e gjatë kjo, z. Kryeministër…
Nëse do të isha e sigurt se me këta rreshta do të fitoja vëmendjen tuaj do t’ju dërgoja një kopje të librit për të cilin ju fola më sipër; ose të dokumentarit. Apo do të shkëmbeja me ju disa fjalë, me dëshirë. Por një hollësi duhet ta dini që tani, z. Kryeministër: komenteve pa kripë e kam zakon t’u përgjigjem, e jo t’i gëlltis.
Kështu, nuk mund të mos jua shkruaja këtë letër të hapur: në emër të Stelave, Biankave, Brunildave dhe në emër të familjeve të tyre. Përgjatë njëzet vitesh tranzicioni të vështirë, Shqipëria i ka shkaktuar vetes shumë vuajte e plagë, por në popull po rritet e forcohet shpresa e vullneti që më në fund të eci drejt, me kokën lart. Dhe më lejoni t’jua bëj të qartë: Shqipëria nuk ka më durim, e asfare dëshirë, që t’i gëlltisë poshtërimet falas.
Dhe ju, nëse do t’i jepnit mbroth të mos përçudnonit dramat njerëzore e t’i përdornit ato si material për batuta vulgare mejhanesh, do të  kishit vetëm dobi.

(segue: versione originale in italiano, pubblicata su “Repubblica” il 15.2.2010)

Egregio Signor Presidente del Consiglio,

le scrivo su un giornale che lei non legge, eppure qualche parola gliela devo, perché venerdì il suo disinvolto senso dello humor ha toccato persone a me molto care: “le belle ragazze albanesi”. Mentre il premier del mio paese d’origine, Sali Berisha, confermava l’impegno del suo esecutivo nella lotta agli scafisti, lei ha puntualizzato che “per chi porta belle ragazze possiamo fare un’eccezione.”

Io quelle “belle ragazze” le ho incontrate, ne ho incontrate a decine, di notte e di giorno, di nascosto dai loro magnaccia, le ho seguite da Garbagnate Milanese fino in Sicilia. Mi hanno raccontato sprazzi delle loro vite violate, strozzate, devastate. A “Stella” i suoi padroni avevano inciso sullo stomaco una parola: puttana. Era una bella ragazza con un difetto: rapita in Albania e trasportata in Italia, si rifiutava di andare sul marciapiede. Dopo un mese di stupri collettivi ad opera di magnaccia albanesi e soci italiani, le toccò piegarsi. Conobbe i marciapiedi del Piemonte, del Lazio, della Liguria, e chissà quanti altri. E’ solo allora  -  tre anni più tardi  -  che le incisero la sua professione sulla pancia: così, per gioco o per sfizio.

Ai tempi era una bella ragazza, sì. Oggi è solo un rifiuto della società, non si innamorerà mai più, non diventerà mai madre e nonna. Quel
puttana sulla pancia le ha cancellato ogni barlume di speranza e di fiducia nell’uomo, il massacro dei clienti e dei protettori le ha distrutto l’utero.

Sulle “belle ragazze” scrissi un romanzo, pubblicato in Italia con il titolo Sole bruciato. Anni più tardi girai un documentario per la tivù svizzera: andai in cerca di un’altra bella ragazza, si chiamava Brunilda, suo padre mi aveva pregato in lacrime di indagare su di lei. Era un padre come tanti altri padri albanesi ai quali erano scomparse le figlie, rapite, mutilate, appese a testa in giù in macellerie dismesse se osavano ribellarsi. Era un padre come lei, Presidente, solo meno fortunato. E ancora oggi il padre di Brunilda non accetta che sua figlia sia morta per sempre, affogata in mare o giustiziata in qualche angolo di periferia. Lui continua a sperare, sogna il miracolo. E’ una storia lunga, Presidente… Ma se sapessi di poter contare sulla sua attenzione, le invierei una copia del mio libro, o le spedirei il documentario, o farei volentieri due chiacchiere con lei. Ma l’avviso, signor Presidente: alle battute rispondo, non le ingoio.

In nome di ogni Stella, Bianca, Brunilda e delle loro famiglie queste poche righe gliele dovevo. In questi vent’anni di difficile transizione l’Albania s’è inflitta molte sofferenze e molte ferite con le sue stesse mani, ma nel popolo albanese cresce anche la voglia di poter finalmente camminare a spalle dritte e testa alta. L’Albania non ha più pazienza né comprensione per le umiliazioni gratuite. Credo che se lei la smettesse di considerare i drammi umani come materiale per battutacce da bar a tarda ora, non avrebbe che da guadagnarci.

(segue: traduzione inglese a cura del Prof. Massimo Mandolini-Pesaresi)

In the name of the beautiful girls

Dear Mr. Prime Minister,

I am writing on a newspaper that  you do not read, and yet I owe you a comment. Yesterday, with your casual sense of humour, you have touched persons, that are  very dear to me: “the beautiful Albanian girls”. While Sali Berisha,  the Premier of my country of birth, was  confirming the committment of his executive in the fight against “scafisti” (people traffickers on fast motorboats), you have pointedly remarked that “we can make an exception for those, who bring beautiful girls”.
These “beautiful girls” I met, scores of them, by day and by night, unbeknownst to their pimps. I followed them from Garbagnate Milanese down to Sicily. They told me flashes of their violated, strangled, and  depredated lives. “Stella”’s masters had cut a word into her stomach: puttana (whore). She was a beautiful girl with only one fault: kidnapped in Albania, and abducted to Italy, she refused to be a streetwalker. After one month of gang rapes by Albanian pimps and Italian accomplices, she had to give in. She got to walk the streets of Piedmont, Lazio, Liguria, and who knows how many other places. It was only then – three years later – that they cut the name of her profession into her belly, for fun or whim.  She was a beautiful girl, yes, but now she is a refuse of society: she will never fall in love, she will never become a mother or grandmother. That  puttana on her belly has erased any gleam of hope or trust in a man: the ravage of clients and procurers has destroyed her uterus.
On the “beautiful girls”, I wrote a novel, published in Italy under the title, Sole bruciato (Burnt Sun). Years later, I filmed a documentary for the Swiss TV, and went looking for another beautiful girl, named Brunilda. Her father had begged me in tears to investigate about  her. He was a father like many other Albanian fathers, whose daughters had disappeared:  kidnapped, mutilated, hung upside down in old slaughterhouses, if they had dared to rebel. He was a father like you, Mr. Prime Minister, only a less fortunate one. And still today, Brunilda’s father does not accept that his daughter has died for ever, drowned at sea or executed in some slum. He keeps hoping, he dreams of a miracle. It is a long story… If I could count on your attention, I would send you a copy of my book, or of my documentary, or even would gladly  chat with you. But I warn you, Mr. Prime  Minister, I respond to your jokes, I do not swallow them.
In the name of every Stella, Bianca, Brunilda, and of their families, I owed you these few lines. In these past twenty years of difficult transition, Albania has willfully inflicted upon herself many sufferings and many wounds, but in the Albanian people a new desire is growing of finally walking tall. Albania has no more patience or understanding for gratuitous humiliations. I believe that if you stopped considering human tragedies as subject for your  jokes, which would fit a late night bar, you would only gain from it.

3 Responses to “Në emër të vajzave të bukura – Letër e hapur për Silvio Berluskonin”